دوره 2، شماره 4 - ( زمستان 1394 )                   جلد 2 شماره 4 صفحات 34-40 | برگشت به فهرست نسخه ها

DOI: 10.21859/jech-02045


XML English Abstract Print


1- گروه آموزش پرستاری، دانشکده علوم پزشکی ساوه، ساوه، ایران.
2- گروه آموزش پرستاری، دانشکده علوم پزشکی ساوه، ساوه، ایران. ، bayatvahid@yahoo.com
3- گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشکده علوم پزشکی ساوه، ساوه، ایران.
4- گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ساوه، ساوه، ایران.
چکیده:   (5909 مشاهده)

سابقه و هدف: زخم پای دیابتی به عنوان یکی از مهمترین و شایع‌ترین عوارض دیابت می‌باشد. خودمراقبتی علاوه بر کاهش بستری، می‌تواند از 85 درصد از مشکلات بیماران پیشگیری نماید. حمایت اجتماعی نیز به عنوان یک عامل روانی و محیطی بر خودمراقبتی بیماران مؤثر است. لذا این پژوهش با هدف بررسی ارتباط بین رفتارهای خودمراقبتی این بیماران و حمایت اجتماعی از آنها انجام شده است.

مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی 130 بیمار مبتلا به پای دیابتی در یک دوره پنج ماهه به روش سرشماری از بیمارستان شهید مدرس ساوه انتخاب و وارد مطالعه شدند. اطلاعات از طریق پرسشنامه‌های جمعیت‌شناسی، نیازهای خودمراقبتی پیشگیری از پای دیابتی و حمایت اجتماعی واکس جمع آوری گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون‌های آماری اسپیرمن، تی‌مستقل و آنالیز واریانس استفاده شد.

یافته‌ها: در این مطالعه ارتباط معنی‌داری بین خودمراقبتی و حمایت اجتماعی مشاهده شد (P<0.05)، به این صورت که افراد با حمایت اجتماعی بالاتر خودمراقبتی بهتری داشتند. همچنین ارتباط معنی‌داری بین میزان تحصیلات و درآمد ماهیانه با رفتارهای خودمراقبتی و نیز بین میزان تحصیلات، میزان درآمد ماهیانه و وضعیت تأهل با حمایت اجتماعی افراد دیده شد (P<0.001).

نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که حمایت اجتماعی می‌تواند به عنوان یکی از فاکتورهای تأثیرگذار بر رفتارهای خودمراقبتی افراد باشد و با در نظر گرفتن آن در برنامه‌های آموزشی، درمانی و مراقبتی، می‌توان با بهبود وضعیت خودمراقبتی، علاوه بر کاهش هزینه‌های اقتصادی، کیفیت زندگی بیماران را نیز بهبود بخشید.

متن کامل [PDF 206 kb]   (3968 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي | موضوع مقاله: خودمراقبتی بيماري هاي مزمن
دریافت: ۱۳۹۴/۹/۲۲ | پذیرش: ۱۳۹۴/۱۲/۲۶