دوره 4، شماره 4 - ( زمستان 1396 )                   جلد 4 شماره 4 صفحات 56-64 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، ایران ، Ahmadbas@gmail.com
چکیده:   (443 مشاهده)
سابقه و هدف: با توجه به جمعیت رو به رشد سالمندان ایران بررسی امید به زندگی و عوامل مرتبط با آن ضروری است؛ بنابراین هدف از مطالعه حاضر بررسی رابطه‌ بین حمایت اجتماعی ادراک‌شده و خودشکوفایی با امید به زندگی در سالمندان شهر تهران بود.
مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی از نوع مقطعی بود که بر روی 200 نفر از سالمندان شهر تهران (سالمندان مقیم سراهای سالمندان و سالمندان غیر مقیم) در سال 1395 انجام شد. روش نمونه‌گیری به‌صورت در دسترس بود. ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه‌ی خودشکوفایی مزلو، امید به زندگی میلر و حمایت اجتماعی ادراک‌شده‌ی نوربک بود. داده‌ها توسط نسخه 20 نرم‌افزار SPSS و با استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت.
یافته‌ها: نتایج مطالعه نشان داد که بین حمایت اجتماعی ادراک‌شده و امید به زندگی، خودشکوفایی و امید به زندگی و خودشکوفایی و حمایت اجتماعی ادراک‌شده‌ی سالمندان شهر تهران رابطه‌ی مثبت و معنادار وجود دارد P<0.05)). نتایج تجزیه‌وتحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای خودشکوفایی و حمایت اجتماعی تأثیر مستقیمی بر امید به زندگی دارند. همچنین نتایج نشان داد که حمایت اجتماعی ادراک‌شده در سالمندان مقیم سراهای سالمندان و خودشکوفایی در سالمندان غیر مقیم تأثیر بیش‌تری بر امید به زندگی ‌آن‌ها داشته است (P<0.05).
نتیجه‌گیری: یافته‌های مطالعه حاکی از آن است که با فراهم آوردن زمینه‌های مناسب جهت بهبود کیفیت، تقویت و ایجاد شاخصه‌های حمایت اجتماعی ادراک‌شده و خودشکوفایی در سالمندان (مقیم سراهای سالمندان و غیر مقیم) ‌می‌توان شاخصه‌ی امید به زندگی را در ‌آن‌ها بهبود بخشید.
     
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۶/۷/۲۵ | پذیرش: ۱۳۹۶/۱۰/۱۵