دوره 2، شماره 1 - ( بهار 1394 )                   جلد 2 شماره 1 صفحات 38-49 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
2- مرکز تحقیقات علوم بهداشتی و گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران. ، hazavehei@umsha.ac.ir
3- دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
4- مرکز تحقیقات مدلسازی بیماریهای غیرواگیر و گروه آمار زیستی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران.
چکیده:   (5410 مشاهده)

سابقه و هدف: خوددرمانی در بیماران دیابتی به سبب به هم زدن تعادل قند خون باعث ایجاد عوارض خطرناک و کشنده‌ای در آن‌ها می‌گردد. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی رفتار خوددرمانی در بیماران دیابتی نوع دوم با بهره‌گیری از مدل بزنف انجام گردید.

مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی– تحلیلی در سال 1393 بر روی 380 نفر از بیماران دیابتی نوع دو مراجعه‌کننده به کلینیک مرکزی دیابت شهر کرمانشاه انجام گردید. آزمودنی‌ها به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و وارد مطالعه شدند. پرسشنامه مشتمل بر اطلاعات جمعیت شناختی و سازه‌های الگوی بزنف بود. داده‌ها پس از جمع‌آوری از طریق مصاحبه با استفاده از نرم‌افزار SPSS-16 و بهره‌مندی از آزمون‌های آماری من ویتنی، کورسکال والیس و رگرسیون لجستیک و کای دو تجزیه و تحلیل گردید.

یافته‌ها: در این مطالعه 50.5 درصد بیماران دیابتی دارای رفتار خوددرمانی بودند. طبق یافته‌ها سازه‌های الگوی بزنف توانست 24 درصد از بسامد رفتارهای خوددرمانی را تبیین نماید. همچنین در مدل رگرسیون لجستیک سازه‌های نگرش، هنجارهای انتزاعی و عوامل قادر کننده سهم معنی‌داری در پیش‌بینی رفتارهای خوددرمانی داشتند (P<0.05).

نتیجه‌گیری: یافته‌های مطالعه حاضر حاکی از شیوع بالای خوددرمانی در بین بیماران دیابتی نوع 2 بود. به نظر می‌رسد کار گیری الگوی بزنف می‌تواند ابزاری اثربخش برای پیش‌بینی رفتارهای خوددرمانی در بیماران دیابتی باشد.

واژه‌های کلیدی: نگرش، دیابت، آگاهی، خوددرمانی
متن کامل [PDF 453 kb]   (1383 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي | موضوع مقاله: خودمراقبتی بيماري هاي مزمن
دریافت: ۱۳۹۳/۱۰/۲۴ | پذیرش: ۱۳۹۴/۳/۲۱